Eren Bülbül’ün hikâyesi de işte böyle bir hikâye…
11 Ağustos 2017…
Henüz hayatının baharında, hayalleri ve umutları olan bir gençti Eren. Daha yaşayacağı, göreceği, sevdikleriyle paylaşacağı nice güzel gün vardı. Ancak o gün, hayatı ve fedakârlığı milyonlarca insanın hafızasında yer edecek bir isme dönüştü.
Eren’in adı artık yalnızca bir isim değil.
Bir çocuğun cesaretini, bir gencin vatan sevgisini, geride bıraktığı kısacık ömrüne sığdırdığı büyük anlamı hatırlatıyor bize.
Aradan yıllar geçti.
Ama Eren unutulmadı.
Çünkü bazı insanlar yaşarken değil, geride bıraktıkları izlerle büyür. Eren de milyonlarca insanın yüreğinde büyüyen, her 11 Ağustos’ta yeniden hatırlanan bir isim oldu.
“İyi ki Varsın Eren…”
Bu cümle, bugün yalnızca iki kelimeden ibaret değil. İçinde özlem var, hüzün var, minnet var. Bir annenin evladına duyduğu sevgi, bir milletin şehitlerine duyduğu vefa var.
Eren’in hikâyesi bize bir kez daha gösteriyor ki yaşın küçüklüğü, insanın yüreğindeki cesareti belirlemiyor.
Kimi zaman küçücük bir yürek, koskoca bir milletin hafızasına sığmayacak kadar büyük bir iz bırakabiliyor.
Bugün Eren’i anarken yalnızca bir şehidin ardından gözyaşı dökmüyoruz. Aynı zamanda genç yaşında hayatını kaybeden bir evladımızın hatırasına sahip çıkıyoruz.
Onun adını unutmamak, hikâyesini yeni nesillere anlatmak ve “Eren” denildiğinde kimden söz edildiğini bilmek, aslında bir vefa borcudur.
Çünkü unutmak kolaydır.
Hatırlamak ise emek ister.
Eren’i hatırlamak; onun yaşında olan çocuklara ve gençlere hayatın, vatanın, dostluğun ve fedakârlığın değerini anlatmaktır.
Bugün Eren’in ardından geçen yıllara bakarken insanın aklına ister istemez şu soru geliyor:
Bir insanın ömrü ne kadar uzun olmalı ki unutulmasın?
Eren’in cevabı çok açık…
Bazen bir ömür, yıllarla değil; bıraktığın izlerle ölçülür.
Eren Bülbül, aradan geçen yıllara rağmen unutulmayan o izlerden biri.
Bugün onun adını anan herkes, aslında bir çocuğun hayallerine, bir annenin evladına ve bir milletin hafızasına dokunuyor.